Zorgen voor anderen begint bij goede zelfzorg

Interview met Tine van der Meij (39) over haar stress

Tine denkt als ze met haar nieuwe baan begint in rustig vaarwater te komen. Ze rolt echter van de ene na de andere heftige gebeurtenis: overlijdensgevallen in de familie, een nieuw huis dat tot een rechtszaak leidt, het bedrijf dat bijna op de fles gaat. Omdat ze in de relatie met haar ouders niet geleerd heeft goed voor zichzelf te zorgen, blijft ze anderen op de eerste plaats zetten. Het lukt haar niet goed voor haar eigen behoeftes op te komen. Als ze eenmaal uitvalt met een burn-out duurt haar revalidatie bijna anderhalf jaar.

“Waar kan ik dit verhaal beginnen? In 2015 werd ik marketingmanager bij het bedrijf van een goede  zakenvriend van me. Dat werk zou een baken van rust moeten zijn, maar dat liep heel anders. Op mijn allereerste werkdag was de crematie van mijn tante. Omdat het een vertrouwde omgeving was, leverde dat verder geen probleem op. Drie maanden later kocht ik mijn huis, en dat leidde tot een flinke rechtszaak met de woningbouwvereniging. Ook de juridische bijstand die ik kreeg, bleek niet steeds te kloppen. Uiteindelijk drie advocaten verder heb ik de zaak gewonnen.

Ik kreeg mijn woning midden in de bouwvak van 2015, geen bouwvakker te vinden. Met een hoop moeite lukte het me om mijn huis te laten renoveren. In september kon ik mijn huis in. Ik zat er pas net toen mijn oma ernstig ziek werd. Omdat mijn moeder en zusje in het buitenland wonen, had ik verwacht dat mijn oom in actie zou komen voor zijn moeder. Hij bleek echter in hele andere kringen te verkeren en niet beschikbaar.

Toen ik het had over mijn ADD begrepen ze dat goed. De bijnaam was niet voor niets Tine LeadMachine.

Ik realiseerde me dat de zorg voor mijn oma op mijn schouders kwam. Ik was haar eerste kleinkind. Maar ik woon in Amsterdam en mijn oma in Leeuwarden. Niet te doen. In maart het jaar erna overleed ze vijf dagen voor mijn verjaardag.

Ondertussen was het bedrijf waar ik werkte een heerlijke plek. We waren een IT start-up en groeiden als kool. We zaten op een idyllische plek aan de rand van Amsterdam, onderweg om ons eerste miljoen euro aan omzet te realiseren. Ik werkte hard door. De sfeer was gemoedelijk en het was dan ook geen enkel probleem om persoonlijke zaken ter sprake te brengen. Toen ik het had over mijn ADD begrepen ze dat goed. De bijnaam was niet voor niets Tine LeadMachine.

Een collega had een pilletje met me gedeeld dat hij zelf gebruikte voor zijn eigen diagnose. De dag dat ik die gebruikte, was werkelijk de beste dag van mijn leven. Niets vermoeide me, ik kon alle prikkels aan en ik had ook ’s avonds nog voldoende energie voor mezelf. Dat gevoel kende ik niet. Ik was gewend na mijn werk zonder eten in te storten op de bank. Om die pilletjes ook zelf te krijgen, moest ik onder behandeling staan van een psychiater. Ik meldde me aan bij een kliniek en volgde daar mindfulness. Bij elkaar ging het toen best aardig met me.

Ik was gewend na mijn werk zonder eten in te storten op de bank.

De omkeer kwam toen de eigenaar van ons bedrijf een fusie aankondigde met een andere IT-onderneming. Onze idyllische plek verruilden we voor een tochtig oud schoolgebouw in Zaandam. De gemoedelijke sfeer werd vervangen door een groep IT-nerds die van ’s ochtends vroeg tot laat hard-rock muziek draaiden. De sfeer was er rauw en rumoerig. Financieel bleek het overgenomen bedrijf een zwart gat en binnen de kortste keren ging dat bijna op de fles. Het was vreselijk. Ik kreeg meer dan honderd e-mails per dag en als ik dan aangaf mijn werk niet af te krijgen, kreeg ik te horen: dan moet je eens wat harder werken.

Ik kreeg steeds meer last van fysieke uitvalverschijnselen. Een oude whiplash speelde op. Dan viel mijn linkerarm uit. Werd die behandeld dan viel mijn rechter uit. De fysiotherapeut zei op enig moment hetzelfde als mijn huisarts: “Alleen jouw kop gaat nog door, maar je lijf is helemaal op. Ga naar je werk en meld je ziek”. Begin juli 2016 heb ik me ziekgemeld. In januari 2017 startte mijn revalidatie en die heeft geduurd tot aan de zomer van dit jaar.

Ik moet leren om rust te nemen en alleen te durven zijn. Ik ben nu zo vaak onderuitgegaan en weer teruggekomen dat ik van mezelf weet dat het uiteindelijk altijd goed komt met me. De sterke vrouw die je in eerste instantie ontmoet als je mij tegenkomt, is nog niet wie ik echt ben. Ik ga uiteindelijk heel hard voor de ander zorgen. In mijn relatie kon ik gerust de vaatwasser uitruimen zodat het huis op orde is, en dan vergeten zelf iets te eten. Als ik niet voor mezelf zorg, kan ik ook niet voor anderen zorgen. Het zijn patronen in de relatie tot mijn ouders die me hierbij parten spelen. Ik wil proberen die relatie te schonen. Anders moet ik hem verbreken. Toen ik 16 jaar was, gingen zij uit elkaar. Op dat moment is mijn relatie met hen bevroren. Ik gedraag me nog steeds naar hen als kind en zo reageren ze ook op mij. Het is een basis die voor mij heel wankel is.

Komend voorjaar hoop ik er weer helemaal te staan met de new improved me.

Ik ben nu met behulp van een fysiotherapeut en een psycholoog verder aan het opbouwen. De fysieke training maakt me sterk. Mijn nieuwe psycholoog geeft me veel inzichten en munitie voor de toekomst. Komend voorjaar hoop ik er weer helemaal te staan met de new improved me. Dan ben ik hopelijk ook weer de aantrekkelijke vrouw die ik altijd ben geweest en weerbaar voor de aankomende jaren. Wat stress met je kan doen!”

Kijk voor meer interviews op www.voorbijdestress.nl.

Ook geïnterviewd worden over je stress? Neem dan contact op met Arjeh Mesquita, arjeh@am-ontwikkelt.nl of 06-52460431.

Menu