Van aanpassen naar eigen regie nemen

Irma is docente in het hoger beroepsonderwijs. De organisatie is chaotisch en zij voelt zich als een pion op een schaakbord. Ze kan de hoeveelheid werk niet langer aan, maar het lukt niet het te minderen. Dan valt ze uit en wordt verplicht een coach te nemen. Nu, drie maanden later, voelt ze zich sterk en is vastberaden een geschikte plek te vinden.

‘Ik maakte dagen met veel aaneengesloten college-uren zonder pauzes. Tussen mijn colleges door moest ik mezelf van het ene naar het andere lokaal verplaatsen, maar het rooster bood daar officieel geen tijd voor. Ik kon dan kiezen tussen te vroeg stoppen of te laat aankomen. In de lokalen werd ik vaak geconfronteerd met netwerkstoringen, waardoor ik niet bij de juiste bestanden of presentaties kon. Of defecte beamers waardoor lesgeven feitelijk onmogelijk was. Het leek zo amateuristisch geregeld. Studenten liepen dan ook naar eigen inzicht in en uit de lessen. Het was niet te beheersen en ik kon er ook niet tegen.

 

Er ontstond chaos in mijn hoofd: ik raakte sleutels kwijt, had geen heldere gedachtes meer en reageerde ook steeds geïrriteerder naar mijn omgeving. Het was werkelijk een ramp.

Ik voelde me als een pion op een schaakbord. Mijn behoeftes waren totaal ondergeschikt aan een niet goed functionerende organisatie. Ik ging steeds slechter slapen. Met roken en drinken dempte ik mijn gevoel, want de onrust gierde vaak door mijn lijf. Ik bleef maar heen en weer lopen met zo’n opgejaagd gevoel. Het kleinste klusje leek op enig moment een onmogelijke uitdaging, eigenlijk nog voordat ik het had geprobeerd. Ik zag er gewoon te veel tegenop. Er ontstond chaos in mijn hoofd: ik raakte sleutels kwijt, had geen heldere gedachtes meer en reageerde ook steeds geïrriteerder naar mijn omgeving. Het was werkelijk een ramp.

Yoga is soms niet genoeg

Om mijn energie op peil te houden, ging ik naar yoga en wandelde veel buiten. Soms liet ik lessen iets eerder aflopen om buiten nog even een frisse neus te kunnen halen. Ook zorgde ik thuis voor optimale voorbereiding van mijn lesdagen, alsof ik me schrap zette om een strijdtoneel te betreden. Maar ik functioneerde steeds minder goed en mijn onzekerheid groeide met de week. Ik probeerde mezelf ferm toe te spreken en zocht soms collega’s op om stoom af te blazen. Maar niets hielp eigenlijk meer. Het glipte uit mijn handen.

Natuurlijk heb ik geprobeerd mijn situatie bespreekbaar te maken. Maar men meende dat het systeem niet kon veranderen, en ik dus maar moet veranderen. Ik gaf bij mijn directe collega’s aan dat de druk te groot voor me werd, maar zij konden er ook niets meer bij hebben en sloten zich voor me af.

Grenzen trekken

Op enig moment moest ik voor mezelf ergens een grens trekken en gaf ik in het team aan dat ik geen uren meer had om bij te dragen aan de nieuwe lesopzet. Dat was het moment dat ik buiten de groep kwam te staan. Ik kon niet meer anders, maar voelde me desondanks een verrader. Dat was heel angstig. Ik schaamde me over mijn falen en vond het vreselijk mijn collega’s in de steek te laten. In één op één gesprekken gaven ze vaak wel toe dat de situatie op school onhoudbaar was, maar als collectief wilden ze er niet aan. Het was net alsof het risico te groot was om het echte probleem met elkaar te bespreken. Alsof de geest dan uit de fles zou gaan als ze eenmaal aan hun gevoel gehoor zouden geven.

 

Ik vond het heel belangrijk om ondersteuning te krijgen bij dit proces.

Het systeem bleef dus onveranderd doordraaien en ik meldde me ziek. Omdat ik ziek was, moest ik een coach. De organisatie is verplicht om actie te nemen vanwege de ziektewet. Maar ik was ook heel gemotiveerd met een coach te kijken naar mijn eigen mogelijkheden. Ik vond het heel belangrijk om ondersteuning te krijgen bij dit proces. Toen kwam ik bij Arjeh terecht.

Schuldgevoel

Ik zag mezelf toch als de hoofdschuldige voor mijn falen. Het lag aan mijn hooggevoeligheid. Mijn insteek voor de begeleiding was dan ook te leren mijn hooggevoeligheid te leren aanpassen. Arjeh gaf me echter juist de bevestiging van mezelf. Ik vond erkenning dat ik als mens goed ben zoals ik ben. Gevoeligheid heeft geen knop om zachter te zetten, zo ben ik nu eenmaal. Het is ook mijn kwaliteit. Al snel zag ik dat dat voor mij ook geen goede weg zou zijn. Wilde ik echt voor mijn gezondheid kiezen, zo realiseerde ik me al gauw, dan moest ik een streep trekken onder mijn huidige werk als docent. Onder deze omstandigheden past dat werk niet voor mij. Dat besef kwam eigenlijk al snel in de begeleiding en was ook heel wezenlijk. Ik voelde weer mijn eigen kwaliteiten en leerde mezelf daarin weer te bevestigen. Daardoor kon ik mijn schuldgevoel en verantwoordelijkheid naar de organisatie ook loslaten.

 

Niemand kan me meer van gedachten doen veranderen om weer in de stressvalkuil te stappen. Ik heb mijn eigenwaarde hervonden.

Door de gesprekken ging ik ook doorzien hoe een oud patroon zich in deze baan herhaalde. Van huis uit heb ik geleerd te moeten gehoorzamen en me aan te passen. Thuis kreeg ik vroeger letterlijk klappen als ik niet gehoorzaamde. Ik moest luisteren en dat deed ik nu dus nog. Mijn eerste reflex is aanpassen, zelfs als dat niet gezond voor me is. Het zorgt voor een gevoel van veiligheid, maar die is niet echt. Het haalt slechts de acute dreiging weg. Maar onderliggend lost het niets op en maakt het me kwetsbaar.

Eigen patroon in het licht zetten

Dit patroon heeft in de begeleidingsgesprekken vol in het licht gestaan. Ik doorzag hierdoor hoe ik geneigd was op mijn werk dezelfde aanpassingen te doen als ik vroeger thuis deed. Met behulp van focusing (AM: lichamelijk manier van afstemmen op de betekenis van een situatie) kon ik ervaren hoe dit werkte. Ik kon bij de ervaring blijven zonder te wijken voor de pijn die het doet. Deze werkwijze heeft op een diep niveau doorgewerkt. Na die sessie kwam ik weer tot mezelf en ontstond er een diepe rust en vertrouwen.

Na vijf gesprekken is de begeleiding afgerond en ik voel me sterk. Ik weet nu 100% zeker dat ik nooit meer op deze ongezonde manier voor de klas ga staan. Mijn gezondheid staat voorop. Momenteel kijk ik nog naar mijn volgende stap in mijn werk. Niemand kan mij verleiden om weer in mijn stressvalkuil te stappen. Ik ben heel blij met waar ik nu sta, ook al weet ik nog niet precies welk werk ik hierna ga doen’.

Utrecht, maart 2019

VOORBIJ
DE STRESS.

Menu