Signalen van het lichaam

Saskia (45) is recruiter in Utrecht. Saskia’s vader gedraagt zich streng en dictatoriaal. Van haar moeder leerde ze dat ‘hij het allemaal niet zo bedoelt’. Als haar eigen man blijft vreemdgaan, blijkt dat script niet langer te werken. De grond zakt onder haar voeten vandaan. Pas als ze leert de signalen in haar lichaam te verstaan, komt ze beter in balans en voorbij haar stress.

“Mijn ouders zijn echte onderwijsmensen. Zij proberen het toeval zo min mogelijk kans te geven. Daar heeft mijn stress mee te maken: de gedachte dat je de omgeving naar je hand kunt zetten. Maar dat dat toch een illusie bleek. Toen ik vier maanden zwanger was van ons tweede kind kwam ik erachter dat mijn ex-man voor de tweede keer vreemd ging. Ik had het gevoel dat de aarde zich onder mijn voeten opende. Ik kon niet meer blijven staan. Dat is achteraf gezien het moment waarop mijn eigen transformatie voorbij de stress begon.

Onze hele relatie was gebaseerd op kleinere en grotere leugens. Dan kwam ik bijvoorbeeld de kamer binnen en hing hij direct de telefoon op. En als ik dan vroeg wie het was, was het zomaar iemand. Maar ik geloofde hem niet en bleef doorvragen. Net zo lang dat ie uiteindelijk toegaf zojuist zijn ex te hebben gesproken. Omdat ik hem al eens eerder op vreemdgaan had betrapt, was ik wantrouwig geworden. Ik checkte zijn telefoon en e-mails, altijd bang het onvermijdelijke te ontdekken.

Mijn vader was juist altijd recht door zee. De waarheid was voor hem onwrikbaar. Hij was ook dictatoriaal, streng en al helemaal geen prater. Ik sloop vaak op mijn tenen door het huis. Soms kon hij heel onredelijk zijn. Dan kreeg ik een donderpreek omdat ik een beker melk nog niet had opgeruimd, terwijl ik die pas net had opgedronken en even rustig zat uit te rusten van een dag school.

Hij kon mij en mijn beide broers een heel klein gevoel geven. Soms schreeuwde hij of schold op ons. Dat hij ons ook alles moest voorkauwen. Of we niet zelf eens konden nadenken. Hij was vervelend, maar toch heb ik hem altijd wel op waarde kunnen schatten. Hij wilde ons harden voor de wereld om ons heen, ons zo goed mogelijk voorbereiden. Zijn ouders hadden hem helaas geen betere vormen geleerd. Achter zijn gedrag voelde ik echter ook altijd zijn onvoorwaardelijke liefde.

Mijn moeder was ook niet tegen hem opgewassen. Zij kon hem niet veranderen. En een strijd zou ze sowieso verliezen. Dus zocht ze haar weg in huis naast hem en tussen ons. Zij was de bemiddelaar die ons aanwijzingen gaf hoe we zo min mogelijk last hadden van mijn vader. Zo leerde ze ons dat “hij het allemaal niet zo bedoelde”. Deze zinsnede werd mijn formule om al zijn gedrag te kunnen accepteren. De intentie is goed, dus het klopt.

Zo had ik een leven opgebouwd met een eenvoudig goed-fout schema. Alles dat ik daar niet direct in kwijt kon, rationaliseerde ik weg net zolang totdat het weer paste. Emoties praatte ik met mijn verstand weg. Huilen deed ik niet. En dus ook de perikelen in mijn relatie, mijn vermoedens van vreemdgaan, zijn leugens rationaliseerde ik net zo lang totdat het weer klopte. Mijn ex speelde daar overigens ook handig op in. Hij beloofde altijd beterschap, bood een nieuw perspectief of maakte me duidelijk dat ik te argwanend was of er zelf op een bepaalde manier mede-schuld aan had. Ik bleef maar redelijk reageren, maar raakte tegelijkertijd mijn innerlijk kompas totaal kwijt.

Op het moment dat duidelijk werd dat ons huwelijk op leugens was gebaseerd, stortte mijn hele wereld als een kaartenhuis in. Mijn huwelijk klopte niet. Maar erger nog, ook de manier waarop ik dacht de wereld naar mijn hand te kunnen zetten, bleek  niet te kloppen. Ik was vervreemd van wie ik ten diepste ben.

Bij vriendinnen kon ik op dat moment mijn verhaal niet kwijt. De een vond dat ik nooit had mogen trouwen met een man die nog in scheiding lag, dus beschouwde het als mijn eigen fout dat het misliep. De ander werd te veel herinnerd aan haar eigen scheiding en kon er niet over praten. En omdat ik ook mijn ouders niet wilde belasten met mijn problemen, raakte ik in een isolement. Een geluk bij een ongeluk was dat het bedrijf van mijn ex waar ik werkte in de problemen kwam en omviel. Ik werd daardoor gedwongen op zoek te gaan naar een nieuwe baan. Omdat de werkgelegenheid slecht was, kreeg ik gelegenheid om bij te slapen. Weken achter elkaar sliep ik meer dan 13 uur. Ik bleek compleet uitgeput.

Toen ik uiteindelijk bij een haptotherapeut kwam, vroeg zij me tot wel drie keer toe wat ik toch bij haar kwam doen. Ik had mijn verhaal verteld alsof het heel iemand anders betrof, zo erg was ik mezelf kwijtgeraakt. Maar toen ik het uiteindelijk vertelde vanuit mijn hart, kwamen ook de tranen. Op enig moment ging de sluis naar mijn hart open en heb ik weken vrijwel aan een stuk gehuild. Kennelijk had er iets in mijn lichaam op slot gezeten en nu dat eenmaal open was, liet het zich niet meer stoppen.

Tegenwoordig vind ik het niet meer erg om mijn emoties te laten zien. Ik vind dat niet meer zwak, maar eerder eerlijk naar mezelf en sterk om te laten zien wat een situatie met je doet. Mijn lichaam weet al lang wat ik met mijn hoofd nog probeert te begrijpen. Soms krijg ik zo’n gevoel onderin mijn buik. En als ik dat opmerk, weet ik dat ik een gesprek of situatie even moet parkeren om me te beraden. Waar heeft dit gevoel mee te maken en welke actie vraagt dat?

In plaats van al mijn spanningen weg te rationaliseren, maak ik tegenwoordig een soort rondje in mijn hoofd. Ik merk de spanning op en laat die dan bewust weer los in mijn lichaam. Ik hoef niet meer aan alle verwachtingen van anderen te voldoen en me voortdurend aan te passen. Ik doe mijn best, punt. En hoef me dus ook niet meer te verbergen voor anderen. Ik hou nu genoeg van mezelf om me van hun oordelen niet meer zo aan te trekken”.

De naam Saskia gebruik ik op verzoek van de geïnterviewde.

  

OOK GEÏNTERVIEWD WORDEN OVER STRESS?

Mail dan naar arjeh@am-ontwikkelt.nl.

© Arjeh Mesquita – 06-52460431

VOORBIJ
DE STRESS.

Menu