Parallel proces – blog

Perhaps the real therapy occurred […] when they moved into honesty with the revelation that they were fellow travelers, both simply human, all too human– Irvin Yalom

Het meest opmerkelijke gesprek deze week was met een gedreven dertiger. Hij vertelde me tijdens de kennismaking coaching spannend te vinden. Omdat ik dat ook goed kan begrijpen, had ik er geen aandacht aan besteed.

De eerste 2 gesprekken had ik mijn best gedaan om op het tempo van zijn conceptuele vermogens mee te bewegen. Maar na het tweede gesprek gaf hij aan ‘de laatste 10 minuten wel interessant te hebben gevonden’. Dat knaagde. Kennelijk was het nog niet zo spannend geweest.

Bij de derde ontmoeting nam ik me totale eerlijkheid voor. Ik vertelde hem zò graag te helpen, dat ik neigde op al zijn vragen in te gaan. Maar dat dat hem kennelijk niet bij de spanning bracht waarvoor hij coaching wilde.

Het ongemak stond in zijn ogen. Hij antwoordde dat hij niet wist hoe hij bij zijn spanning stil kon staan. En juist daarom steeds van concept naar concept sprong, nooit in de rust om te verdiepen, bij de kern te raken. Ik zei dat ik ook niet wist hoe dat moest. En nodigde hem uit om samen bij het niet-weten te blijven. De rust vloeide in de ruimte en even was het stil. Daarna volgden de tranen.

VOORBIJ
DE STRESS.

Menu