Magie

Zoals gebruikelijk vraag ik mijn cliënt door de intercom de twee trappen naar boven te lopen, naar de etage waar ik zit. Als hij de laatste treden oploopt, is het niet te missen. Hij oogt vreemd, zijn hoofd lijkt direct aan zijn romp bevestigd, zo stijf. Zijn schouderbladen aan elkaar gelast.

Tijdens de begroeting – een armzalige boks –  zie ik ook hoe mat zijn ogen staan. Zijn somberte is zo overweldigend dat small talk me niet lukt. Terwijl we samen naar mijn kamer verderop in de gang lopen, vraag ik hem al hoe het gaat. Het is niet mijn gewoonte, maar de stilte voelt te zwaar. ‘Heel slecht’ is het antwoord dat ik al voelde aankomen. We moeten mijn kamer dan nog binnengaan.

Dus als hij zegt de hele dag onder de dekens te willen liggen, geef ik aan dat te begrijpen.

Als het van start gaat, besluit ik hem enkel te volgen en te bevestigen. Geen verdieping voorlopig. Hoe klote moet het zijn om zò aan de grond te zitten? Dus als hij zegt de hele dag onder de dekens te willen liggen, geef ik aan dat te begrijpen. Als je je zo shit voelt, wil je natuurlijk het liefste van de aardbodem verdwijnen. Hij vertelt dat iedereen hem voortdurend controleert en aanvalt. Ik bevestig slechts dat het een waardeloos gevoel moet zijn om je zo onbegrepen te voelen.

In een traag tempo spreken we lange tijd op deze manier met elkaar. Hij met doffe ogen hangend in de stoel tegenover mij. Ik resonerend probeer te begrijpen en bevestigen hoe zijn wereld er uit moet zien. Totdat de magie gebeurt. Na een korte stilte vraagt hij opeens ‘En nu?’. Hij gaat wat rechterop zitten en lijkt mij voor het eerst die dag te zien. We zijn dan al bijna veertig minuten in gesprek en opeens is daar de ommekeer. Ik merk het op en hij zegt ‘in deze ellende kan ik toch niet blijven?’ Het is geen vraag.

We hebben kennelijk lang genoeg samen op de bodem gezeten en kunnen nu weer door.

We hebben kennelijk lang genoeg samen op de bodem gezeten en kunnen nu weer door. In de humanistische stroming wordt het de ‘natuurlijke groeitendens’ genoemd. Stop je een bloembol onder de grond met een steen erboven gebeurt er niets. Haal je de steen weg, komt ie vanzelf boven de grond. Soms vergeten we haast dat we onderdeel zijn van de natuur.

VOORBIJ
DE STRESS.

Menu