Je eigen natuur ontdekken

Nelleke de Jong (49) leerde thuis altijd eerst voor anderen te zorgen. Als ze dat op haar werk blijft herhalen, raakt ze opgescheept met werk waar ze stress van krijgt. Een loopbaancoach helpt haar bij het herontdekken van haar eigen natuur. Nu richt ze zich op het schrijven van portretten. Nelleke woont in Groningen en heeft drie kinderen van 17, 15 en 13.

“Het leven heeft mij geleerd niet bang te zijn. Openheid en waarachtigheid is waar ik voor sta. Deze kernwaardes zijn bij mij ontstaan in mijn jonge jaren en gaan nog altijd mee. Toen ik zeventien jaar was, verliet mijn vader ons gezin. Mijn moeder bleef verbijsterd en verdrietig achter en als oudste ging ik als vanzelfsprekend voor mijn moederzorgen. Op enig moment schoot ik van mijn studiefinanciering zelfs een wasmachine voor haar voor.

“Op enig moment schoot ik van mijn studiefinanciering zelfs een wasmachine voor haar voor. Dat leek logisch omdat zij het niet kon betalen van haar Bijstand”

Dat leek logisch omdat zij het niet kon betalen van haar Bijstand. Pas toe ik een jaar of dertig was, kreeg ik in de gaten dat de zorgtaak te zwaar op me had gedrukt en een patroon was geworden. Altijd eerst paraat staan voor een ander. Pas daarna kwam ik zelf aan de beurt, op de tweede of derde plaats. Dit patroon paste ik overal toe op mijn werk, bij vrienden, overal eigenlijk.

Mijn kwaliteit als communicatiespecialist is boven de materie uit te kunnen stijgen, het hele plaatje overzien. Vandaar creëer ik een visie die verleden, heden en toekomst met elkaar verbinden. Het creatieve proces mondt dan uit in toekomstgerichte concepten en producten. Mijn werk is doordacht en heeft samenhang, maar het kost me soms veel energie om de organisatie voor wie ik die concepten maak mee te krijgen in het toekomstgericht denken. Gesprekken daarover belasten me. Ook beheersmatige zaken zoals planningen maken, organiseren van werk, cijfermatig werk. Als het moet kan ik het echt wel, maar ik vind het niet leuk en het kost me bakken energie. Alsof je een rechtshandige vraagt de hele dag met links te werken.

Omdat ik zo gewend ben eerst voor anderen te zorgen, heb ik lang genegeerd dat ik dit werk niet graag doe en het me te veel belastte. Omdat ik door mijn doorzettingsvermogen toch hoge kwaliteit kan leveren, was er niemand die me een keer terugfloot. Maar mijn gelatenheid op dit vlak begon steeds meer zijn tol te eisen. ’s Nachts werd ik vaak wakker van een zeurende pijn aan mijn schouders. Ook werd mijn ademhaling hoger en gehaaster en het leek het soms alsof ik te weinig lucht kreeg. Toen op enig moment duidelijk werd dat het ontwikkelwerk zo’n beetje was volbracht en nog meer beheertaken op stapel stonden, ging ik vraagtekens zetten bij mijn baan. Een baan met veel beheertaken ga ik nooit

“Ik vind het zelf wat zweverig klinken, maar het was alsof ik bij de ‘ik’ kon komen van toen ik pasgeboren was”. volhouden, dacht ik.

Ik heb dit besproken met mijn leidinggevende die daar gelukkig heel begripvol op reageerde. We spraken af dat ik een loopbaancoach zou nemen. Veel collega’s vonden het fijn dat ik eindelijk eens aan mezelf dacht. Dat gaf me dan ook de moed om er echt aan te starten. Toen een collega me een visitekaartje gaf van een loopbaancoach die vanuit Portugal werkt, wist ik gelijk dat dit was wat ik nodig had en heb ik me ingeschreven.

Mijn partner, zo iemand met weinig woorden, wenste me voor vertrek toe dat ik ooit mijn geld zou verdienen met schrijven, mijn passie. Het was weliswaar een wens, maar ik heb me daar toen niet concreet een voorstelling bij kunnen maken, het zou wel heel bepalend worden in Portugal.

Ik kan eindeloos redeneren, maar van deze coach mocht ik niet zo veel praten. Ze nodigde me uit om meer naar binnen te keren. Doordat veel opdrachten verbonden waren aan de prachtige natuur ter plaatse, was het net alsof ik ook weer contact kon maken met mijn eigen natuur. De ruis in mijn hoofd viel weg: geen collega’s, opdrachtgevers, projecten, kinderen, partner, moeder, niets. Ik werd weer ontvankelijk voor mezelf. Na enkele dagen kwamen er weer beelden terug over mezelf in mijn kindertijd, van wat ik toen droomde. Ik vind het zelf wat zweverig klinken, maar het was alsof ik bij de ‘ik’ kon komen van toen ik pasgeboren was. De essentie, mijn ware natuur.

Na enkele dagen in Portugal kreeg ik als opdracht om mijn droombestaan te bedenken tijdens een wandeling naar de oceaan. Toen ik begon met lopen had ik nog geen idee, maar eenmaal bij de oceaan aangekomen kwamen de woorden als vanzelf. Ik wist ook direct dat het klopte. Alles viel op zijn plek: ik wil werken met de schoonheid in het leven door portretten van mensen te schrijven. Ik wil daarbij mijn hoog gevoeligheid inzetten en subtiel beschrijven wat er tussen de regels ook hoorbaar is. Zo kan ik mijn kwaliteiten inzetten voor anderen. Ik was ontroerd dat mijn reis me hier had gebracht.

Nu richt ik me in mijn werk op twee sporen. Enerzijds probeer ik me bij mijn werkgever steeds meer met het schrijven van profielen bezig te houden. Ik heb bijvoorbeeld een coach geïnterviewd die bij ons werkt, zodat mijn collega’s haar leren kennen en weten hoe ze haar kunnen inzetten. Anderzijds ben ik begonnen met De Schone Was, mijn eigen onderneming van waaruit ik mensen help hun schone was buiten te hangen door ze te interviewen en hun verhaal op te tekenen. Laatst bijvoorbeeld kinderen die dat aan hun ouders cadeau hebben gedaan, zodat hun levensverhaal werd vereeuwigd. Het is werk waar ik van opbloei. Ik hoop dat het me lukt om daar mijn brood mee te gaan verdienen. Maar ik zie dat ook als een proces, het heeft tijd nodig om te groeien.

Ook nu heb ik soms nog wel stress. De laatste tijd heb ik gewoon weer te veel werk aangenomen. Een collega van me vroeg me van de week nog of ik niet te veel aan het stapelen ben. Dat klopt dan eigenlijk wel. Toch voelt het niet meer zo klemmend als voorheen. Het voelen van de enorme stress heeft me uiteindelijk geholpen om te ontdekken wat ik niet meer wil. Dat had ik niet willen missen. Nu heb ik mijn richting gevonden. Het duurt misschien nog een tijd, maar ik kom waar ik zijn wil”.

 

Ook geïnterviewd worden over stress? Mail dan naar arjeh@am-ontwikkelt.nl.

Menu