Wedergeboorte

In dit interview is Mireille (49) aan het woord. Zij is een ervaren marketing communicatie professional uit Utrecht. Zij verloor bijna haar leven bij geboorte van jongste kind. Ze kreeg een tweede kans en besloot voor zichzelf te beginnen. Een proces dat haar ook terugbracht naar haar jeugd en de patronen in haar ouderlijk huis.

“Mijn grootste stressmoment was direct na de geboorte van mijn jongste dochter, Veerle. Ze kwam soepel op de wereld, maar daarna ging het helemaal mis. Het was vreselijk. De placenta bleef zitten en ik verloor veel te veel bloed. Het was levensbedreigend en ik belandde twee keer op de OK.

Ik realiseerde me dat ik in mijn werk voortdurend werd afgeleid door bijzaken, lekkages in de onderlinge relaties, politiek gedoe.

Daarna was ik fysiek gesloopt. Ik hield er een post-traumatische stress stoornis aan over, was enorm bang om dood te gaan. Als mijn oudste kinderen Aart of Bram bijvoorbeeld speelgoed lieten vallen, schrok ik me al een ongeluk. Als er een auto van rechts kwam die ik voorrang moest geven, kon ik letterlijk uren van streek zijn. ’s Nachts werd ik gekweld door nachtmerries over gevangenschappen en verdrinkingen, de dood was een tijd lang dichterbij dan het leven.

Met behulp van EMDR kwam ik hier overheen. De ene scène na de andere werd van haar lading ontdaan totdat ik me weer rustig voelde. Ik kreeg het besef dat ik door het oog van de naald was gekropen, maar gelukkig een tweede kans kreeg in mijn leven. Ik ging op zoek naar mijn eigen grondvesten. Wat wilde ik nu echt?

Ik werkte toen nog als hoofd Marketing en Communicatie. Ik realiseerde me dat ik in mijn werk voortdurend werd afgeleid door bijzaken, lekkages in de onderlinge relaties, politiek gedoe. Omdat mijn man Bernard veel voor zijn werk reist was op dat moment ook de combinatie tussen het moederschap en een fulltime kantoorbaan niet ideaal. Ik wilde me kunnen concentreren op de dingen die ertoe doen.

Ik besloot in het diepe te springen door mijn baan op te zeggen en voor mezelf te beginnen. Dat was pionieren, nog vrijwel niemand in mijn omgeving werkte zelfstandig. Ik vond het vooral spannend of ik voldoende inkomen zou kunnen behouden. Nu, na elf jaar, ben ik opnieuw in een vernieuwende fase. Stress kondigde zich opnieuw op een fysieke manier aan. Na een zware bronchitis was ik onlangs mijn stem helemaal kwijt. Om mezelf uit te drukken ging ik met pen en papier naar buiten, want ik kon geen enkel geluid meer uitbrengen.

Ik ben nu letterlijk een ander stemgeluid aan het ontwikkelen, mijn oude voldoet niet meer. Ik was al gestart in een schrijftraject, omdat ik werk aan een boek. Weg van droge en theoretische teksten. Nu blijken gedichten en vertellingen naar boven te komen. Een grote verrassing, ook voor mij! Het brengt me in een nieuwe fase, nog dieper bij mezelf. Soms zijn er mensen uit de meest onverwachte hoeken die mijn schrijfsels lezen. De teksten blijken te raken en ze aanmoedigen me aan vooral te blijven schrijven.

Nu vloeien juist die verhalen uit mijn pen. Ze dienen zich aan.

De verhalen laten zich niet langer tegenhouden. Ze vloeien uit mijn pen. Ik laat mijn gevoel en intuïtie nu spreken. Als kind zag ik veel en wilde daarover praten. Maar dat mocht niet. Ik mocht me er van mijn ouders ‘niet mee bemoeien’. Ik doorzag hoe patronen over generaties werden doorgegeven, van mijn opa’s en oma’s en daar weer de ouders van naar mijn ouders. En hoe dat ook in ons gezin zijn weerslag kende. Mijn ouders verdroegen het niet als ik daar iets over zei. Het was waarschijnlijk gewoon te kwetsbaar.

Zo is mijn vader een zeer intelligente man die echter nooit de kans heeft gekregen zijn capaciteiten te ontwikkelen en ermee naar buiten te treden. In zijn kinderjaren was er bij hem thuis nauwelijks voldoende geld om van te leven. Hij moest geld verdienen en mocht dus niet studeren. Er werd voor hem bepaald dat hij ambtenaar zou worden. Hij leefde vervolgens een leven dat hem niet paste, met te eenvoudige banen en te weinig perspectief. Hij leed aan depressies en burn-outs.

Mijn moeder had haar thuis de vaderrol op zich genomen toen haar vader – mijn opa dus – jong was overleden. Zij stelde toen de regels op en zorgde dat ze werden nageleefd. En zorgde voor haar moeder. In de relatie met mijn vader, in ons gezin dus, ging ze daarmee door. Dat leidde er bij mij thuis voor dat mijn moeder zowel de meest verzorgende was als degene die typisch de regels bepaalde. Mijn vader kwam er onvoldoende aan te pas.

Mijn moeder was bovendien nogal beschermend. We woonden nota bene op een soort eiland, zo’n beetje de veiligste plek die je je kunt voorstellen. Maar was er eens een feestje waar wij een beetje tegenop zagen, was zij de eerste om voor te stellen dat we niet gingen. Dat luchtte haar vooral op. Maar op die manier werd onze wereld heel klein. Ik heb mijn vader gemist om de wereld te laten zien, om mee op reis te gaan en voorbij de horizon te kijken. Zoals die ene keer toen hij me kwam opzoeken toen ik een tijdje in het buitenland studeerde. Dat was heerlijk.

Ik zag die patronen tussen mijn ouders dus heel helder en stelde daar vragen over. Nu vloeien juist die verhalen uit mijn pen. Ze dienen zich aan. Ik zonder me af in het Tuinhuisje van een vriendin om te schrijven. Of ga naar mijn schrijfclub om onder begeleiding verder te komen. Ik laat mijn gedachtes de vrije loop. Soms geeft dat spanning met de dagelijkse beslommeringen van mijn bestaan. Ook loop ik tegen mijn eigen angsten en overtuigingen aan. Ik vind dat lastig om mee om te gaan. Ze houden me af van het werk dat ik nu kennelijk heb te verrichten, het schrijven. Tegelijkertijd ervaar ik alle support om de ruimte te nemen die ik nodig heb.

… ik merkte het direct en liet me niet meer afschepen.

Onlangs had ik weer een pittig gesprek met mijn moeder. Ik wilde met haar spreken over haar toenemende dementie en hoe we daar mee om konden gaan. En weer wilde ze niets weten van mijn observaties. Het oude patroon dreigde zich te herhalen, maar ik merkte het direct en liet me niet meer afschepen. Ik was samen met mijn oudste zus en zij steunde me nu in het gesprek. Het lukte ons om voorbij dat pantser te komen en echt met elkaar in gesprek te raken. Het was een overwinning op het patroon en op mijzelf”.

De naam Mireille is op verzoek van de geïnterviewde gebruikt.

VOORBIJ
DE STRESS.

Menu